ชะตามีไว้ ...ฝืน ?

posted on 29 May 2010 16:01 by kuro-natsu in LiFE

 คำเตือน ...Entry นี้ ยาว

 

 _____________________________

 

 

เคยคิดจะยอมแพ้ต่อโชคชะตาบ้างไหม?

 

เคยไหมที่รู้สึกว่าเหนื่อยแล้ว ไม่ไหวแล้ว ไม่อยากจะทนอีกต่อไปแล้ว ?

 

แล้วเคยคิดไหมว่าถ้าเราทนแล้วบางสิ่งที่เราทนอาจจะประสบผลสำเร็จ...

เราเป็นคนที่เกลียดการใช้เวลาที่สุด ...ไม่ว่าจะต้องรอใคร หรือให้ใครมารอ เราไม่ต้องการทั้งนั้น

 

เราเกลียดการรอคอย

แม้ว่าพี่ๆเรา เพื่อนๆเรา จะบอกให้เรารอ และใช้เวลาบ้าง แต่เราก็ไม่เคยคิดจะทำ ทำไม? ก็มันน่าเบื่อนี่นา เราอยากรู้ผลเร็วๆ  

แต่นั่น กลับเป็นอะไรที่ไม่ดีเลย เพราะเราไม่ใช้"เวลา" โดยเฉพาะกับ"ความรัก"

และนั่น คือความ "ผิดพลาด"

เพราะไม่เคยคิดว่า อะไรทีไ่ด้มาง่ายๆ มันก็จะเสียไปง่ายๆ ....ตอนนั้น เรายังเด็ก

ครั้งต่อมา เราก็ยังคงไม่ใช้เวลาอีกเหมือนเดิม ...เรามักปล่อยใจให้ไปหลงกับอะไรง่ายๆเสมอ

ครั้งที่สาม สี่ และ ห้า ...ก็ยังคงเป็นแบบนั้น และสุดท้าย ก็จบลงด้วยน้ำตา

 

อะไรที่ได้มาง่ายๆ มันก็จะจากเราไปง่ายๆเช่นกัน ...

 

ครั้งนี้ เราพยายาม จะใช้เวลา เราต้องใช้เวลา ...แต่สุดท้าย เราก็ใช้เวลาไปได้แค่ 3 วัน ... แล้วก็จบลงด้วย 3 เดือน ....

 

เรากับเขาเลิกกัน ด้วยเหตุผลว่าเรา ไม่มั่นใจ ...

ไม่มั่นใจว่าเราจะ"รัก" ตัวเขา แล้วก็ "รับ" ตัวเขา ได้ไหม ? แม้อย่างนั้น เราก็ยังเป็นห่วงเขา ...โทรบ้างเมื่อมีโอกาส ...โดยไม่รุ้เลย ว่า คนที่รอคอย รู้สึกยังไง

 

ปีใหม่ ..คือการเริ่มต้นอะไรใหม่ๆ ...เรา ก็อยากจะลองพิสูจน์หัวใจตัวเองใหม่อีกครั้ง ...

เราเดิมพันกับตัวเอง . . ...

ถ้าเขามา ...เราจะรักเขา.. 

 

 

แล้วเราก็ชนะ ...

 

เรากลับมาคบกันเหมือนเดิม ... เวลาที่หายไป สำหรับเรา มันถูกเติมเต็ม ...

 

เราใช้เวลา ...

 

 

 

เรามีความสุข

 

 

เราดีใจ

 

 

เราไม่เคยเสียใจ

 

 

เราไม่ร้องไห้

 

 

เราไม่ทำร้ายตัวเอง

 

 

เพราะเรารู้ว่า...ถ้าเราทำ ...เขาก็จะทำด้วย 

 

 

เรามีความสุขที่สุดเลย...

การได้รัก และการถูกรัก ...แม้จุดจบมันอาจจะเจ็บปวด เราก็จะยอมรับมัน... เราจะทนได้ เราเคยคิดแบบนั้น...

 

แต่มันกลับไม่ใช่แบบนั้น ....

 

เราพึ่งรู้ ... ว่า "เวลา" ก็ทำให้เจ็บปวดไ้ด้เหมือนกัน

 

11 เืดือนกว่าๆ  กับ คนที่ไม่เคยใช้เวลาในการคบใคร ... มันยาวนาน

 

เราเคยโดนทิ้ง ทำไม่จะไม่รู้ว่ามันเจ็บ ... แต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนกัน

 

ผิดที่มันเจ็บและทรมาณกว่า มาก นัก ....

 

เราเคยลืมไปแล้ว ว่าความเจ็บปวด เวลาที่ฝันแล้วตื่นมาเป็นอย่างไร 

ความทรมาณที่ใจ เมื่อตื่นมาก็พบว่า ที่เราฝันมันไม่ใช่ความจริง 

 

ตื่นมาพร้อมคราบน้ำตาทุกวัน ....

 

เราเคยคิดว่า ความรักครั้งนี้ แค่อาทิตย์เดียวเราก็ทำใจได้ ...เราเข้มแข็งพอ เราแกร่งพอ เราจะไม่ร้องไห้

 

และ ใช่ ...เราทำได้  

 

 

แค่อาทิตย์แรก....

 

เพราะวันต่อๆมา และทุกๆวัน เราต้องทนต้องฝืน ไม่ให้น้ำตามันไหลออกมา ทุกๆที่มีความทรงจำทั้งนั้น  

เราไม่เข้าใจที่เวลาใครต่อใคร ไปที่ๆเคยไปกับแฟนเก่า ถึงได้ร้องไห้ออกมา

เราไม่เคยเข้าใจ

ทำไมต้องร้องไห้เวลาดูรูป ทำไมต้องเสียใจเวลาทวงถาม ทำไมแววตาเจ็บปวดนั้นถึงฉายออกมาเมื่อดูหนังรัก

เราไม่เคยเข้าใจเลยแม้แต่นิดเดียว

 .

..

...

....

..... 

แต่ตอนนี้เราเข้าใจแล้ว 

ว่าทำไม

 

แต่เราไม่ถึงขนาดกับร้องไห้ในที่นั้นๆหรอกนะ ...แค่ปวดใจ ...เหมือน มีใครมาบีบอย่างนั้นแหละ 

 

ความเจ็บปวด มันทำให้เราไม่อยากจะมีชีวิตอยู่เลย ...ไม่อยากหายใจ ไม่อยากรับรู้ ...เราอยากไร้ความรู้สึก

ทุกวัน ทุกคืน เราได้แต่ภาวนา ...ให้ใครก็ได้ ..มารับความรู้สึกของเราไปทีเราทรมาณ เราไม่อยากทนแล้ว

   แต่อีกใจหนึ่ง ก็คิด .... เราอยากจะลืมเขาจริงๆนะหรือ 

 

 

คำตอบคือเปล่าเลย .... สิ่งที่เราต้องการไม่ใช่การลืมเลือน ...

 

แค่คือการกลับมาต่างหาก ..

เราไม่เคยนึกโทษใครในเรื่องนี้ ไม่ว่าจะเขา หรือครอบครัวเขา ไม่เลย ...ไม่มีใครผิด

คนที่ผิดคือเราต่างหาก ...เราผิด ... ผิด ตั้งแต่ เริ่ม ผิดทุกเรื่อง ... ผิดทุกอย่าง ...ดังนั้น คนที่ควรจะเจ็บปวด คือเราคนเดียว ...ทั้งกาย ทั้งใจ ยิ่งเจ็บเท่าไหร่ยิ่งดี ยิ่งทรมาณเท่าไหร่ยิ่งดี ...เพื่อที่จะรับโทษความผิดนี้ไปซะ

 

เราเริ่มไม่คุยกับใคร ...ไม่สุงสิงกับใคร ไม่พูด ไม่คุย ไม่ยิ้ม ... เราอยู่ได้นะ ...ไม่มีเขา เราอยู่ได้ แค่เราจะยิ้มไม่ได้แค่นั้นเอง ...แค่นั้นจริงๆ

 

อย่าบอกให้เราลืม ...อย่าบอกให้เราหยุดความเจ็บปวดนี้ ...

เพราะความเจ็บปวด เป็นเพียงสิ่งเดียว ที่เชื่อมระหว่าเรากับเขาไว้ ...ฉะนั้น ถ้าใคร คิดจะมาหยุดความเจ้บปวดนี้ละก็ ...เราไม่ยอม

 

เราโง่ เรางมงาย เรารู้ ...เราไม่ยอมรับความจริง ใช่ แล้วไงหรอ??

ถ้าการยอมรับความจริง คือการที่การที่เราต้องรับรู้ว่าเรากับเขาจบกันแล้ว ...เราขอไม่ยอมรับความจริงนี้ดีกว่า

 

หากจะมีทางใดสักทาง ที่จะทำให้เขากลับมา ไว่ว่าอะไรเราก็จะยอม ...

เราเป็นคนโลภ .. แล้วก็ดื้อ ... ถ้ามีคนถามเราว่า ครอบครัวกับเขา เราจะเลือกใคร ...?

แน่นอนเราโลภ ... เราจะเลือกทั้งสองอย่าง แล้วก็ต้องให้ได้ทั้งสองอย่างด้วย ... ถ้าฟ้าลิขิตมาแบบนั้น เราก็จะ ฝืน ... เราไม่ยอมง่ายๆหรอก ...

 

เราเลือกแล้ว  และเราไม่ต้องการใครอีก

 

เราดื้อ เรารู้ ... ขอโทษด้วยนะ  ที่ไม่ยอมรับฟัง 

 

 แล้ว ... เธอละ ... ยอม รับฟัง เรา บ้างไหม? 

 

Comment

Comment:

Tweet

พี่นัท
อย่ายอมแพ้...

#3 By Min (124.120.176.241) on 2010-05-29 19:17

ชะตามีไว้ฝืน ถูกต้องครับ อย่ายอมรับกับชะตากรรม

#2 By Shinji on 2010-05-29 16:47

นั่นสิ ฟังป่าว?!

angry smile Hot!

#1 By none on 2010-05-29 16:32